Ellerini ve Ruhlarını Sanata Adayanlar

Bugün muhteşem bir piyano resitaline gittim. Müzik de olağanüstüydü. Solistte… Müthiş bir klasik müzik dinletisi. Karşısında nota kağıtları olmadan ruhunu müziğe katarak bizlere dinleten muhteşem bir kadın solist. Gülsin Onay. Nasıl güzel çaldı anlatamam. Bizleri de aldı bambaşka sihirli bir dünyaya götürdü. Bir an gözlerimi kapattım ve bambaşka bir dünyada sandım kendimi. Alkışlara dayanamadı ve iki kere daha geri dönerek, seyircisine programda olmayan iki eseri daha çaldı. O elleriyle bize harika anları yaşatırken aklıma Fazıl Say’dan dinlediğim sözler geldi. “Ben böyle piyano çalabilmek için günde kaç milyon nota basıyorum biliyor musunuz?” demişti. Bir piyano solisti olmanın ne büyük emek gerektirdiğini o sözlerle çok daha iyi anlamıştım. 

Elleriyle sanatlarını icra edenler ve bu icranın içine ruhlarını, kendilerini katanlar… Güzel insanlar… İçimde bir yerlerden bir dua yükseldi. “Tanrım, bu müzisyenlerin ellerini ve akıllarını koru, hep giderek daha güzel bir şekilde eserleri çalsınlar ve biz dinleyelim…”

Umarım duam yerine ulaşmıştır. 

Salonda 8 yaşlarında bir erkek çocuğu gözlemledim. Huşu içinde neredeyse hiç kıpırdamadan kendini müziğe bırakmıştı. Benim önümde oturan genç bir adam da çalan bütün müzik parçalarını biliyordu ve başıyla tempo tutarak eşlik etti hepsine. 

Müzik insanları birleştiriyor ve güzel hisler uyandırıyor içimizde. Dilerim bu dünyanın müziği hiç durmasın…

29 Mart 2026