Kaos

Kendinizi bir kaosun ortasında hissettiğiniz oldu mu hiç? Korkutucudur, ürkütür ve endişelendirir. O güne kadar alıştığımız düzene karşı bir şeyler olur hayatımızda. Bazen başlaması ve bitmesi kısacık bir an sürer bazen de bitmek bilmez. Yıpratıcıdır. 

Bizim senaryo hocamız Murat Hoca’nın derslerinden en çok aklımda kalanlardan  biri kendisinin sakin bir sesle “kaosu” tanımladığı dersiydi. Etkili sesiyle anlatmaya başlamıştı bize:

“Mevcut bir düzen vardır, sonra bir gün biri gelir, ya da bir şey olur ve o mevcut düzen bozulur. Kaos oluşur. Sonra yeniden yavaş yavaş yeni bir düzen oluşur. Artık eski düzenden eser yoktur. Her şey değişmiştir. Ta ki yeniden kaosu oluşturan olaylardan biri daha gerçekleşene kadar. Unutmayın, senaryo, öykü ya da roman hep bu mantık üzerine şekillenir.” demişti.

Bu tanımlama bana Tolstoy’a atfedilen aslında tam olarak kimin olduğu bilinmeyen cümleyi de hatırlatır:

“Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” 

Gerçekten muhteşem hikayeler böyle mi başlar? Yani düzen bozularak mı? Kaosla mı?

Bazen hepimiz kaosun içinde kaybolduğumuzu hissederiz. Zor günler, zor saatler, zor anlar. Aslında tüm bunlar, zihnimizde o ana kadar koyduğumuz alışılagelmiş çizgileri ve sınırları kırıveriyor birdenbire ve endişe içinde kalıyoruz. Kaostan korkuyoruz. Oysa belki de kaostan beslenmeyi bilseydik çok daha farklı hayatlara geçiş yapabilirdik.  Durağanlıktan ve konfor alanlarımızdan çıkmak için fırsat olduğunu görebilseydik, bir şeyler değişir miydi? 

Kaos bizi sarsıyor sertçe, duvarlarımızı da yıkıyor bazen perişan da ediyor. Sonra, beklemesini bilenler için yeni bir düzen kuruluyor ve yaşam devam ediyor. Sabahın ilk ışıkları yine görünmeye başlıyor, canımızın acıması yavaşlıyor ve yeniden varolmanın, düzenimizi kurmanın mutluluğunu yaşıyoruz. 

Yeni bir kaosa kadar…

25 Ocak 2026