La Crazia

Uzun zamandır izlediğim filmlerle ilgili bir şeyler yazmayı bırakmıştım. Ta ki Paolo Sorrentino’nun “La Grazia” adlı filmi seyredene kadar. Biraz ağır tempolu ama muhteşem bir filmdi. Başrol oyuncusu Toni Servillo ve diğer oyuncuların seyirciyi filme çeken olağanüstü oyunları, çekimler her şey o kadar güzel ve dozunda verilmiş ki…

Görevinden ayrılmasına çok az bir süre kalmış olan cumhurbaşkanının kararsız kaldığı ve karar vermesi beklenen konuları izlerken ben de onunla birlikte o sıkıntıyı hissettim. Özellikle kanun çıkartılması beklenen ötenazi hakkında. İlk defa, ötenazi kanununun çıkışı bana bağlı olsaydı ne yapardım diye düşündüm. Sarsıcıydı. Ben acaba o kararı verebilir miydim ya da görevden istifa eder miydim? Ne yapardım? Cumhurbaşkanının af çıkartması beklenen suçlular konusunda da sanki o cumhurbaşkanı ve benim aynı konuda karar vermemiz bekleniyormuş gibi hissettim.

Cumhurbaşkanının halktan uzak ve smokin giymiş seyircilerle etkileşime girdiği La Scala operasındaki muhteşem sahne çok etkileyiciydi. Felsefik bir tartışmayı yaratan “Günlerimiz kime aittir?” sorusu ve cumhurbaşkanının içsel arayışı… Güzeldi… Ben beğendim.