Metro Gözlemleri

Bugün metroya biner binmez hemen oturacak bir yer bulmanın lüksünü yaşadım. Oturur oturmaz da etrafımdaki yolcuları süzmeye başladım. Metroda yolculuk yaparken en büyük eğlencelerimden biri bu. Karşımdaki koltuklarda oturanlardan kaçı kadın, kaçı erkek, kaçı spor ayakkabı giymiş, kaçı diğer çeşit ayakkabı. İncelemelere devam ederken, kadınların çoğunun uzun süredir tırnaklarına oje sürmediğini fark ettim. Erkeklerin ve kadınların  üzerinde siyah, gri, lacivert ve antrasit renkli anoraklar ve mantolar. Hiçbirinde açık renk  veya canlı renkte bir giysi yok. Erkeklerin çoğunun saç traşlarının gelmiş, sakalları kirli sakal şeklinde yüzlerini kapatmış.  Hımmm, bunlara bakarken gözlerim erkeklerin ellerine ilişti. Aaaa, ne enteresan hiçbirinde evlilik yüzüğü yok. Yani bazılarının yaşları da evli olmaya uygun ama yüzükler atılmış galiba. 

Şimdi sıra kadınların yüzlerini incelemeye geldi. Kaşlar dikkatimi çekti dümdüz ve kalın. Bir zamanların incecik keman kaşlarının yerini neredeyse hiç alınmamış kaşlar almış. Kadınların kirpiklerine de bir şeyler yapılmış. Kıvır kıvır kirpiklerle karşımdalar. Genç kızlardan birinin kulaklarında ben diyeyim beş, siz deyin on küpe var. Kadınlar kendilerini dünya güzeli, erkekler de dünyanın en yakışıklısı filan sanıyorlar. 

Sıra geldi ellerindeki telefonlara, birbiriyle konuşan yok, herkes gömülmüş telefonlarına. Çoğunda kulaklık var. Ne dinliyorlar diye merak ediyor insan. Müzik mi, yorum mu, haber mi? Acaba ne? Sadece karşımdaki bir kadın, sanırım bir yerde temizlik görevlisi falan olmalı, onun elinde telefon yok. Kafasını önüne eğmiş, hafiften uyukluyor. Temizlikten döndüğünü nerden anladın diye düşünebilirsiniz, ellerinden. Hani insanın elleri çok temizlik malzemeleri ile haşır neşir olunca buruşur ya biraz. İşte ondan anladım. 

Ben karşımdaki insanları incelerken, son durağa gelmişiz bile, herkes indi ve gidecekleri yere doğru hızla dağıldı. Yeni bir güne kadar…

5 Ocak 2026