Şu Bizim Apartman

Kimler kimler gelip geçmedi ki bu apartmandan? İlk geldiğimiz yıllardaki bir komşumuzu hatırlıyorum. Adı neydi bilmem ama o, bizim için her zaman Erzurumlu Nine’ydi. Kendisinin bir köyün ağasının tek çocuğu olduğunu söylerdi. Kınalı saçları, parmaklarının neredeyse her birine taktığı birbirinden değerli yüzükleri, bayram veya özel günlerde boynuna taktığı kalın bir inci gerdanlık, hatta bir düğünde taktığını gördüm altın bir kemeri bile vardı. 

Kendi tek çocuktu, oğlu da tek çocuktu. Bir evlatlığı vardı ve onunla birlikte yaşardı. Evinde hiçbir zaman eksik olmayan ve kıtlama içtiği açık renk çayı, bisküvileri ve antika sayılabilecek eşyalarıyla eski zamanlardan fırlamış gibiydi. Saçına örterek o kınalı saç örgülerini saklamaya çalıştığı kar beyaz, iğne oyalı başörtüsü, yüzüklerin buruşukluğunu gizleyemediği elleri ve Erzurum şivesiyle konuşan tatlı dili… Kısa boyluydu ama heybeti boyundan bosundan değil, kartal bakışlarından ve odaya girdiğinde onunla birlikte gelen eski zamanların izinden gelirdi. 

Oğlunu canı gibi severdi ama onu hiç sıktığını, "beni aramadın" diye huzursuz ettiğini duymadık. Tek çocuğundan beş torunu vardı. Her bir torunu onun için çok değerliydi. Kendince severdi de hepsini. Sadece gelinini pek sevmezdi sanırım. Bizlere bahsederken, onun için “kedi bacaklı gelin” derdi hep. Ama ne oğluna ne de gelinine, gelinini anarken bu sözleri kullandığını  hiç belli etmezdi. Oğlu ve gelini de aslında birbirlerine taparcasına bağlıydılar, onlara bakan bu sevgiyi hissederdi. Karı koca, o yıllarda bir Vespa motosikletle bütün Anadolu’yu gezmeye çıkmışlardı. Anneleri arkalarından tek bir söz etmedi ama oğlu aklına her düştüğünde gözlerini zaman zaman o kar beyaz başörtüsüne kuruladığını bilirdik. 

Ah Erzurumlu Nine, yıllar öncesinden bir hayal gibi geldin karşıma oturdun. Biz çocuklara o kırık şivenle anlattığın masalları da, anıları da hiç unutmadım. Ne güzel insanlarımız varmış bizim… 

7 Ocak 2026