Uzaydan Dünyaya

Ben meraklı bir çocuk olarak, hep yukarıya gökyüzüne bakmaya çalıştım. Geceleri o birbirinden parlak yıldızlara ve aya. Ne zaman başladı bu uzay merakın derseniz, galiba babamın henüz beş yaşındayken götürdüğü şehir tiyatrosu oyunlarından biriyle diyebilirim. Oyunun adı, “Aya Seyahat”. Muhteşem bir oyundu. O gün bugündür hiç eksilmeyen bir merak var bende. Önce Hubble, arkadan James Webb teleskobu bu duyguyu alabildiğine pekiştirdiler. Carl Sagan gibi bilim insanları falan derken içimdeki uzay tutkusu her gün biraz daha fazla büyüyerek devam etti. Bugün bile, belgesel izlerken hele ki  yeni bir uzay belgeseli varsa, neredeyse belgeselin içine dalıp seyrettiğimi düşlerim. 

Geçen gün, uzayla ilgili bir belgeselde, Suudi Arabistanlı bir astronotun dediklerini anlatılıyordu.  O astronot, ilk yörüngeyi terk ederlerken uzay aracından dışarı bakıp, Mekke’yi aramış. Daha uzaklara gittiğinde de ülkesini. Sonrasında tekrar dışarı baktığında sadece dünyamızı görmüş. Yani, ülkelerin bile hiç önemi olmadığını ve tek evimizin dünya olduğunu anlatan bir farkındalık yaşamış. Buna benzer bir başka astronotun söyledikleri geldi birden aklıma. O kadın astronotta gökyüzünde uzay istasyonunda görevdeyken, dünyaya bakmış ve  ülkelerin sınırlarının falan kalmadığını sadece dünyayı gördüğünü anlatmıştı. “Ne için mücadele ediyoruz bizler? Ne gerek var tüm bu çatışmalara?” demişti. Öyleydi gerçekten. Bakmak gerekiyordu. Ama sadece bakmak yetmiyordu. Görmek de gerekiyordu. 

Samanyolu galaksisinin kuyruğuna yakın bir yerlerde, basit bir yıldız sisteminin gezegenlerinden birinde yaşamaya çalışan biz insanlar, neyin kavgasını veriyorduk ki? Evrende tek olduğumuzu, eşsiz olduğumuz filan zannediyoruz ya, aslında düşünürsek yalnız olmak da çok ürkütücü. Koskoca evrende, sadece biz varsak, bu “mutlak yalnızlık” değil de ne? 

Peki, ya tek değilsek, ya birileri varsa? Bu seferde Fermi Paradoksundaki, Enrico Fermi  gibi sormaz mıyız  “İyi ama, herkes nerde?”

Sadece şunu kavrayabilsek sanırım tüm problem çözülecek. Yalnız da olsak, bir bütünün parçası da olsak, evren için çok önemsiziz. Dünyayı sadece kendisinin sanan tüm çılgınların, bir gün “uzaydan dünyaya”  bakıp, tüm bu farkındalığı yaşamalarını diliyorum. 

23 Ocak 2026